::2-7-2009
Dat was het dan!

::2-7-2009
Klik voor grotere plaatjes Ben ik in korte tijd toch heel de aardbol om gevlogen... Eerst naar Los Angeles. De dag VOORdat Michael Jackson overleed, dus het was nog heel ontspannen allemaal op het vliegveld. Eerst wilde ik maar eens aantonen dat er in Amerika wel degelijk openbaar vervoer is. Ik denk namelijk dat Amerikanen maar al te graag geloven dat het er niet is, zodat ze lekker in de auto kunnen blijven zitten. Dus ik heb de airport bus gepakt naar de busterminal, om vanuit daar een bus naar Manhattan Beach te pakken. Op die laatste bus moest ik zeker 45 minuten wachten, en op het moment dat ik besloot een taxi te gaan pakken, verscheen de bus. Die mij dan wel precies voor de shoppingmall waar ik naartoe wilde afzette. Dat dan weer wel :-) In Manhattan Beach fijn nog even geshopt, en daarna naar het strand gegaan. 's Avonds weer terug naar het vliegveld, en nu ging het heel soepel en snel met die bus. Dus ik blijf erbij dat Amerika wel degelijk openbaar vervoer kent!

Klik voor grotere plaatjes En toen... Hong Kong. WOW. Na Bolivia en LA weer een ander uiterste! Mijn eerste indruk was niet geweldig. Ik kwam aan om 5 uur 's ochtends, en had dan ook een early check-in in m'n hostel geregeld. Maar toen ik daar om 6 uur voor de deur stond kreeg ik te horen dat ik om 14:00 maar terug moest komen. Mocht nog net wel m'n backpack achterlaten. Dus toen stond ik daar, op straat, om 6 uur in de morgen. Moe van het lange reizen, vies van het al 2 dagen onderweg zijn en in shoppingmalls en op vliegvelden rondhangen, warm vanwege de drukkende en vochtige hitte in Hong Kong. Geen bankje of iets om even op te zitten, enkel hoge gebouwen met kantoren en winkels. Ik besloot maar een park op te zoeken om wat te ontspannen. Onderweg kwam ik een Starbucks tegen en dat heb ik maar voor een park aangezien. Helemaal tot rust gekomen ben ik een uurtje later de stad gaan verkennen, en die zag er nu een stuk beter uit!

Ik heb bijna 2 dagen de stad in m'n eentje verkend, en toen kwam vriendin Heleen ook aan. Zij is stewardess en had een vlucht op HK aangevraagd. Behalve dat het natuurlijk heel leuk was om haar te zien en een maatje te hebben in HK, mocht ik ook bij haar in het hotel blijven slapen. Nou en reken maar dat KLM goed voor zijn personeel zorgt :-) Dus dat was even pure luxe. Na 2 dagen moest Heleen weer verder vliegen en ging ik naar m'n hostel terug voor de laatste dag.

Klik voor grotere plaatjes Ondanks dat ik 5 dagen de tijd had, heb ik het gevoel dat ik nog lang niet alles gedaan heb wat er uit te halen viel. Ik heb voornamelijk rondgelopen, gewinkeld, marktjes afgestruind, gegeten en op de Peak geweest. Dit laatste is de top van een "berg" in HK vanwaar je overzicht hebt op de hele stad. Je kunt er komen met een kabeltrein. Ik was er eerst samen met Heleen heen geweest, maar toen was het mistig dus dat was niet echt de moeite. De laatste dag had ik echter mooi weer en besloot nog maar een keer te gaan. Was nice! Verder nog een paar keer een park in geweest waar volop Tai Chi wordt beoefend, en nog een paar massages achter de rug.

Wat vond ik verder van Hong Kong:
- Het was er dus echt bloedheet, en vooral ook vochtig. In de gebouwen is er echter overal airconditioning. Een wonder dat ik niet verkouden ben :-)
- Speaking of which: Ze nemen die Mexicaanse griep dus wel serieus. Zoals op elk vliegveld moest er een health declaration ingevuld worden. Geen hond die daarop aangeeft verkouden of grieperig of wat dan ook te zijn natuurlijk (wie wil er in quarantaine?). Maar ze hebben daarom ook nog eens een soort scanner geplaatst die ziet of je te warm bent. Zo ja, dan wordt je eruit gevist en ga je hopla de quarantaine in. Nou ja dat laatste weet ik niet zeker... :-)
- Ik heb geen hond gezien op straat. Zouden ze die dan toch eten?
- Bijna overal op straat ruikt het lekker naar eten. Heerlijk! Dat kunnen ze daar wel, lekker koken. Hmmmm Dim Sum voor ontbijt...
- Het is mega druk op straat, de hele dag door. Het is een komen en gaan van mensen. De meeste reizen met de metro. Nou en DAAR kunnen een hoop landen nog wat van leren. De metro rijdt dus echt constant. Elke 2 minuten staat er weer een nieuwe voor je neus. Dus is ie te vol naar je zin, dan wacht je gewoon 2 minuten op de volgende. Hoe handig! En dan nog wat. Het metrostation is zo ongelofelijk SCHOON. En de metrotoestellen zelf ook trouwens. Je zou er van de grond kunnen eten... Ik heb ook nog geen Chinees iets op de straat zien gooien. In het station hangen ook hightech digitale reclame schermen. En die worden dus gewoon niet vernield 's nachts! Bizar... was het overal maar zo'n feest.
- Hong Kong is heel veilig. Ik heb me nog nergens ter wereld zo veilig gevoeld als daar. Je kunt je rugzak met je waardevolle spullen gewoon op je rug houden overal. Geen ongure gasten achter je in de metro die proberen je ritsje open te maken. De hele nacht door kun je als vrouw alleen de straat op. Ik heb me geen seconde onveilig gevoeld. Zelfs als je zelf per ongeluk tegen iemands tas op loopt, dan draaien ze zich niet eens om om te kijken of ze beroofd worden!
- De mensen en winkels in HK zijn erg schoon. Ik zag een keer het ochtendritueel in een winkel voordat ze open gingen. Zelfs de hoofden van de etalage poppen werden gewassen! Of in shoppingmalls. Daar staat dan iemand paraplu hoezen uit te delen. Zodat de vloer niet nat wordt! In liften en andere publieke plekken hangen dispensers met spul om je handen te reinigen. Ook vanwege de Mexicaanse griep denk ik.
- De gebouwen zelf zien er overdag aan de buitenkant vrij vies uit. Maar 's nachts, als alle neon aan gaat... whoei! Gezellig hoor!
- Ik zag nauwelijks daklozen. Maar die ene die ik zag... had zelfs een MP3 speler op!
- Mensen in HK zijn mooi! En vooral ook hip. Het is daar heel normaal om je hip te kleden. Dus zelfs joggingpak style huisvrouwen lopen er daar bij als aantrekkelijke schepsels. Very nice!
- In de parken van HK zie je overal mensen Tai Chi doen maar ook veel andere sporten. Heel fijn. Iedereen doet gewoon zijn eigen ding en niemand bemoeit zich met elkaar. Heel relaxed om tussen te zitten en een kopje thee te drinken...
- In HK wordt er met stokjes gegeten. Nou ben ik geen pro, maar ik krijg het eten uiteindelijk wel in m'n mond. Blijkbaar dacht de serveerster in het eerste restaurant waar ik at er anders over, want na 10 minuten kwam ze me ineens een vork brengen... ;-)
- Ik heb nog nooit zo'n effectief vliegveld meegemaakt. Toen ik aankwam was ik bijna als laatste uit het vliegtuig. Ik verwachte lange rijen bij de paspoort controle, zoals in the States, maar er was helemaal niemand! Kon er zo doorheen. Ook toen ik vertrok, Cathay heeft meer dan 100 loketten, dus wachten om in te checken? Nee hoor. Bizar... Dat is eigenlijk hoe ik over het algemeen denk over HK. Het is bijna een soort fantasie van hoe we het allemaal wel zouden willen. Als je erover nadenkt, lijkt het haast niet mogelijk. Zoveel mensen op een kluitje, en alles zo schoon en gestroomlijnd en snel. Bizar. Dat is het.
- Hong Kong was eigenlijk een beetje surrealistisch voor me. Misschien ook omdat ik binnen 48 uur in 3 zulke extreem verschillende plekken ben geweest (Bolivia en LA). Maar wat ook helpt, is de taal. Na bijna een jaar in Engels of Spaans sprekend gebied geweest te zijn, was het wel even raar om ineens helemaal NIETS te kunnen zeggen of verstaan. Ik wist niet eens hoe ik hallo of bedankt moest zeggen! Uit automatisme zei ik dan steeds "hola", maar daar begrepen ze niets van natuurlijk...

Het lijkt me duidelijk dat HK dus wel een speciale ervaring was. Ben blij dat ik dat staartje er nog aan had zitten!

::23-6-2009
Nou en dan ga ik Bolivia alweer uit... Nu nog even een kippetje eten in La Paz, en dan naar het vliegveld. Eerst vlieg ik naar LA, via Lima. In LA ga ik naar Manhattan Beach, beetje shoppen en naar het strand. Dan 's nachts vlieg ik door naar Hong Kong. Wat een tocht he... maar wel leuk! Nou laters!

::22-6-2009
Klik voor grotere plaatjes Ben ik weer!! Dat was inderdaad lang geleden. Ik had geen internet in het apenproject, en in het stadje 20 minuten verderop was geen wifi, dus foto's uploaden zat er even niet in. Maar nu ben ik in La Paz, dus hopla daar gaan we weer!

Ik zat voor 2 weken in La Senda Verde, een animal refuge, om daar als vrijwilliger een handje toe te steken. Ze hebben daar 4 verschillende soorten apen, een hoop vogels, 2 koates, een beer, een soort tijgerkat, uilen, honden, katten, kippen en ga maar door. Als vrijwilliger wordt je in teams ingedeeld: apen, vogels of misc. 3 keer per dag hakten we groente en fruit voor de dieren en deelden dat aan ze uit, en 1 keer per dag maakten we hun hokken schoon. Op zich vrij relaxed allemaal, niet veel werk, wel veel chillen. De omgeving was prachtig, lekker tussen de bananenplanten, omringd door rivieren en bergen. Maar het beste van alles waren toch wel de apen. Ik kan eigenlijk niet uitleggen hoe leuk het is om met apen te spelen. Dus dat probeer ik dan ook maar niet :-) Klik voor grotere plaatjes Vooral de capuchin aapjes en de spider apen waren geweldig! De spiders komen voornamelijk naar je toe om te knuffelen, bijten verder nooit, en de capuchins komen om te spelen, maar als ze pissig zijn dan willen ze weleens bijten. Ik had 1 favoriet capuchin aapje, die mij ook begon te herkennen na een paar dagen. Dan kwam ze op me af rennen als ik boven kwam en op het laatst wilde ze me dan zelfs niet meer laten gaan. Keischattig!
Omdat het zo heerlijk was daar besloten we de dagen die we nog over hadden daar te blijven ipv naar de jungle. Vanochtend afscheid genomen en nu dus weer in La Paz. Laatste avond Bolivia! Morgen vlieg in naar LA en dan 's nachts door naar Hong Kong. Ik moet mijn update even kort houden want de adapter voor mijn Argentijnse laptopstekker doet het niet hier. Dus ik moet eerst een nieuwe zoeken... zucht...

Tot de volgende update!

::1-6-2009
Ik ben weer onderweg naar Bolivia. Zit nu op Lima airport. Ik ga vanaf La Paz door naar een vrijwilligersproject voor 2 weken (aapjes aaien), misschien dat m'n volgende update dus pas over 2 weken is...

::20-5-2009
Vanwege familieomstandigheden ben ik vanaf morgen weer in Nederland. Misschien wordt mijn reis later nog vervolgd, maar daar is nu niets met zekerheid over te zeggen. Voorlopig even geen updates dus...

::12-5-2009
Klik voor grotere plaatjes Woehoeoe ik heb net een broodje kroket op! Met een appelflap als toetje. Sucre heeft diverse door Nederlanders gerunde eetcafe´s, dus vanavond is het tijd voor hutspot en Zwartboek. (Neeeee ik heb geen heimwee ;-))





::9-5-2009
Klik voor grotere plaatjes Nou we gingen dus niet naar Chili, maar direct naar Bolivia. Naar Tupiza om precies te zijn. Het was vanuit Salta direct zichtbaar dat we Bolivia in gingen. De bus was een stuk aftanser dan dat we tot nog toe in Argentinie hadden gezien, en de passagiers waren voornamelijk indigenous met een hooooop bagage. Vanaf de grens de bus gepakt naar Tupiza. WAT een overgang! Argentinie zo modern, Bolivia zo onderontwikkeld. De weg naar Tupiza was compleet zonder asfalt, van het type "4x4 is noodzakelijk". Het was een wilde rit dus, maar uiteindelijk zijn we heelhuids aangekomen. Ook in het stadje is meteen duidelijk dat we in een andere wereld zijn aangekomen. Alles is hier mega goedkoop (avondeten voor 1 euro), geen supermarkten, veel straathandel, nauwelijks asfalt, bussen zijn smerig, internet is super traag en wifi: daar hebben ze nog nooit van gehoord. Bizar dat 2 buurlanden zo van elkaar kunnen verschillen.

Klik voor grotere plaatjes Tupiza zelf is niet zo bijzonder, maar het ligt midden in een mooi landschap. We wilden eerst paardjes huren, maar daar ben ik niet zo van en nadat we van iemand hoorde dat ie van het paard gevallen was besloten we maar dat we ook best konden wandelen. En uiteindelijk bleek dat nog beter ook, want waar de paardjes stoppen, konden wij verder! Dat was bij een watervalletje. Wij klommen omhoog en zijn verder gegaan door de rivierbedding. Uiteindelijk werd het flink klauterwerk, heel leuk! We waren samen met een Amerikaan en een Engelse man, en tot ver in de tocht hadden we geen idee of we wel de goede kant uit gingen en of we niet beter terug konden keren, maar uiteindelijk hebben we het dorp terug gevonden. Avontuur!

Klik voor grotere plaatjes Vanuit Tupiza hebben we een 4 daagse jeep tour gemaakt naar Uyuni. Je gaat dan in een jeep met 4 man, een bestuurder en een kok op pad naar the middle of nowhere. Slapen doe je in hokken met betonnen bedden, eten is ook vrij eenvoudig. Maar onderweg zie je de mooiste dingen! De eerste dag begon rustig met vooral mooie uitzichten op rotsformaties. Ook passeerden we mini dorpjes, enkel wat kaal betonnen hokken, en soms een kaal betonnen kerkje. Soms zag je onderweg in het veld vrouwtjes lopen met een baby en een kind. En dan vraag je je echt af, wat doen die lui daar!? Zo ver verwijderd van wat dan ook, midden in het veld, waar komen ze vandaan en waar gaan ze heen? En zelfs in de dorpjes vroeg ik me af WAAROM? Waarom leven die mensen hier, in deze kou (want koud was het, 's nachts kan het tot -20 vriezen brrr) in hun kale betonnen huisjes, elke vorm van beschaving een dag rijden van ze verwijderd. Ik werd er een beetje verdrietig van. Maar gelukkig bedachten we ons dat als die mensen een dag in de grote stad door zouden brengen, ze waarschijnlijk hetzelfde van ons zouden denken...

Klik voor grotere plaatjes Het gebied waar we deze dagen doorheen gingen lag op hoogtes tussen de 4000 en 5000 meter. Ik had in Salta coca poeder gekocht, dat meng je met een sapje en daar lurk je dan lekker aan de hele dag zodat je niet ziek wordt. Werkt uitstekend! Gek trouwens, in Ecuador beklommen we de Cotopaxi vulkaan, en dan klim je tot 5000 meter. Nu rij je door een vlak landschap dat compleet op 5000 meter ligt. Dat voelt dus veel minder hoog :-) Anyway. Wat we onderweg zoal tegenkwamen gedurende deze 4 dagen:

Een hoop prachtig mooi gekleurde meren. Blauw, groen, wit en rood. Sommigen zo giftig dat er geen leven te vinden was, en sommigen gevuld met flamingo's. We passeerden bergen met kleuren en vormen zo mooi ik kon er geen genoeg van krijgen! Ook hier en daar een (soms actieve) vulkaan. Wat ook weer resulteerde in hotsprings waar we tijdens de lunch gebruik van konden maken. En dan waren er ook nog geisers. Grijze kokende modderpoelen. Iek! En last but not least de salt flats. Die hadden we natuurlijk al gezien in Argentinie, maar dat maakte deze niet minder indrukwekkend. Dit gebied is veeeel groter. Ongeveer de grootte van Nederland! We waren om 5 uur al op pad gegaan, zodat we de zonsopgang konden beleven midden op de vlakte. Dat was mooi (en koud)! Onze schaduwen waren langgerekt op het witte zout. De lucht was rood met blauw. Echt heel mooi. Daarna reden we verder naar een eiland vol cactussen dat we konden beklimmen, op de top had je uitzicht naar alle kanten, en overal was het zout zout zout... Zoutvlaktes staan bekend om hun leuke perspectief effect. Een standaard onderdeel in deze tours is dan ook het maken van gekke foto's. Je kunt objecten dichtbij en ver weg van de camera op hetzelfde level doen laten lijken, zodat je hele kleine mensjes krijgt. Nou ja ingewikkeld uitleggen, bekijk de foto's maar.

Klik voor grotere plaatjes Het lijkt me duidelijk dat deze tour heel bijzonder was. Heel divers, en alles zo mooi en uniek. Zelfs zonder alle highlights was het nog een bijzondere ervaring. Je komt terecht in een gebied zo afgelegen van alles, wegen zijn hooguit dirtroads, maar vaak rij je gewoon door de rivierbedding. Problemen met de jeeps zijn niet te voorkomen. Vooral lekke banden zijn een dagelijks probleem. Maar de chauffeurs zijn zo ervaren, ze plakken (jawel, plakken, je kunt tenslotte niet met 6 reserve banden op pad) ze in no time. Ook startproblemen in de ochtend waren niet uitzonderlijk. Het wordt 's nachts dus erg koud, dus soms hadden de jeeps er 's ochtends niet zo'n zin in. Maar uiteindelijk lukte het altijd om op tijd weg te komen. Er is nergens benzine te krijgen. Alle jeeps rijden dus met een extra vat benzine op het dak. Toch blijkt dat nog weleens fout te gaan. In onze tour niet, maar van te voren had ik reviews gelezen, en in the middle of nowhere zonder bezine vast komen te zitten was geen unieke situatie! Als je de reviews leest kan ik me trouwens voorstellen dat er mensen zijn die maar besluiten om niet te gaan. Zo zijn er 2 meisjes gestorven vanwege de kou, en 2 anderen vanwege koolmonoxide vergiftiging. Gelukkig hadden wij geen verwarming in onze betonnen hokken, dus we waren er vrij zeker van dat we niet dood zouden gaan aan het laatste. En om ook het eerste te voorkomen hadden we onze slaapzakken mee, en nog een extra die tot -20 ging. Dit bleek trouwens nauwelijks voldoende. We sliepen uiteindelijk met al onze kleren aan! Dus: Met spijkerbroek en dikke trui en sokken aan, in een mummie slaapzak, met 2 of 3 dikke dekens over ons heen, en dan nog een slaapzak tot -20 eroverheen. En dan nog koud hebben :-) Je moet er wat voor over hebben. Speaking of which: Opstaan was dus echt afzien. De eerste dag vertrokken we om 9 uur, heel degelijk. De dag erna opstaan om 5 uur, vervolgens om 6 uur, en de laatste dag om kwart voor 5! In het donker, in de freezing kou. Neeeee dat is geen feest voor Irene. Maar ik heb het voor elkaar gekregen :-) Een andere leuk punt van deze tour is dat je met een hoop verschillende nationaliteiten op pad bent. In onze jeep zaten 2 Amerikanen, maar 's avonds zat je vaak met 2 tot 4 groepen samen, en dan was het dus heel divers. Altijd leuk!

De tour eindigde in Uyuni, maar wij reden mee terug naar Tupiza. Daar nog 2 dagen doorgebracht en toen de bus naar Potosi gepakt. Daar zijn we nu. Potosi is een mijnstadje. Het schijnt allemaal nogal depressief te zijn hier, maar vooralsnog hebben we daar nog weinig van gemerkt. Nico is vandaag met een mijntour mee. Dan ga je de mijnen in en zie je hoe die lui daar aan het werk zijn. Dat schijnt allemaal nogal middeleeuws te zijn, alles wordt met de hand gedaan. Binnen in is het zo giftig dat de meeste mijnwerkers binnen 10 jaar doodgaan. Als je een tour doet ga je eerst naar de markt om kado's voor de mijnwerkers te kopen. Sigaretten of alcohol zijn natuurlijk favoriet. Nico wil geen sigaretten kado geven. Want dat is slecht voor hun gezondheid. Hahahahaaa! Nou ja ik lach nu wel maar die mensen hebben dus een extreem depressief bestaan, en ik zag het helemaal niet zitten om in die donkere nauwe mijngangetjes te gaan klauteren om te zien hoe depressief het allemaal is. Temperaturen varieren van onder vriespunt tot + 45 graden, er is veel te weinig zuurstof (en we zitten al op + 4000 meter hoogte). Dus ik besloot om maar niet mee te gaan. Zuurstof is trouwens een heel andere ervaring hier. Er is gewoon een stuk minder :-) Gedurende de tour, en ook hier in Potosi, merk ik de hele tijd dat ik te weinig adem heb. Niet alleen als je iets intensiefs aan het doen bent, maar zelfs soms tijdens het slapen word ik wakker en dan heb ik het gevoel heel diep in te moeten ademen. Vooral 's nachts is dat soms best eng!

Morgen zijn we nog een dagje hier, en dan op naar Sucre.

Opmerkelijke feitjes:
- Ik heb hier nog geen Nederlander gezien! Wel weer bakken met Israeliers (Ik heb m'n eerste woordjes Hebrew in de pocket!) maar nee, geen Nederlanders so far.
- Ze zijn hier helemaal into 80ties muziek. Dat heb ik al wel vaker gezien in Midden en Zuid Amerika, maar hier is het echt het ergst. In de restaurants hebben ze standaard een tv aan met bijvoorbeeld een Michael Jackson concert, of Phil Collins. Heel leuk!

Lees verder op pagina 2

Erain . home